Bazı topraklar vardır; üzerinde yürürsün ama aslında bastığın yer toprak değil, tarihin ta kendisidir.
Çanakkale işte öyle bir yerdir.
Orada rüzgâr bile başka eser…
Çünkü o rüzgârın içinde barut kokusu, gözyaşı ve dualar birbirine karışmıştır.
Çanakkale yalnızca bir savaş değildir.
Çanakkale, bir milletin "bitti" denildiği anda ayağa kalktığı yerdir.
Yokluk içinde var olmanın, imkânsızlık içinde direnişin adıdır.
Mermiyle değil, imanla yazılmış bir destandır.
Düşünün…
Karşınızda dünyanın en güçlü donanmaları, en modern silahları…
Arkanda ise açlık, yorgunluk ve çaresizlik.
Ama bir şey daha var: İnanç.
İşte Çanakkale'yi kazandıran tam da buydu.
Çünkü o cephede savaşan Mehmetçik, yalnızca bir toprak parçasını değil; annesinin duasını, çocuğunun geleceğini, bir milletin onurunu savunuyordu.
Conkbayırı'nda göğsünü siper edenler, siperlerde susuzluktan dudakları çatlayanlar, cebinde son mektubunu taşıyan çocuk yaşta askerler…
Hepsi aynı şeyi biliyordu: Geri dönmek yok. Çünkü geri dönmek, bir milletin yok oluşuna göz yummaktı.
Ve o gün, tarih şunu yazdı: "Çanakkale geçilmez."
Ama bu cümle, sadece düşmana söylenmiş bir meydan okuma değildi.
Aynı zamanda gelecek nesillere bırakılmış bir vasiyetti. "Bu vatan kolay kazanılmadı, sakın kolay kaybetmeyin" diyen bir haykırıştı.
Bugün bizler, sıcak evlerimizde rahatça nefes alabiliyorsak, bu; o gün toprağa düşenlerin sessiz çığlıkları sayesindedir.
Onlar konuşmadı, ama bize bir ülke bıraktılar.
Onlar yaşamadı, ama bizim yaşamamız için öldüler.
Şimdi sorulması gereken soru şu: Biz o emanete ne kadar sahip çıkıyoruz?
Çanakkale'yi yılda bir kez hatırlayıp sonra unutmak, o ruhu anlamak değildir.
Çanakkale; sadece geçmişte kalmış bir zafer değil, bugün de omuzlarımızda taşıdığımız bir sorumluluktur.
Eğer bugün hâlâ birlik olamıyorsak, eğer hâlâ küçük hesapların peşinde koşuyorsak, eğer hâlâ bu vatanın kıymetini bilmiyorsak… o zaman Çanakkale'yi sadece okumuş, ama asla anlamamışız demektir.
Çünkü Çanakkale bir tarih değil, bir karakterdir.
Ve o karakterin adı şudur: Vazgeçmeyen bir millet.
Ruhları şad olsun…
YAŞAR ARAS