Bazı insanlar tarih yazar.
Bazıları ise tarihin yazılmasını engeller.
Mustafa Kemal Atatürk, işte o ikinci türdendi.
Çünkü onun mücadelesi yalnızca bir savaş kazanmak değildi; bir milletin silinmesini reddetmekti.
O, cepheye çıkan bir komutandan fazlasıydı.
O, daha haritalar çizilmeden geleceği okuyan bir akıldı.
Çanakkale'de kurşunlar konuşurken o, kaderi susturdu.
"Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum" dediğinde aslında bir taktik vermiyordu; zamanın akışına müdahale ediyordu.
Çünkü o an biliyordu: Eğer o hat düşerse sadece bir cephe değil, bir milletin hafızası çökecekti.
Çanakkale'de savaşan bedenlerdi.
Ama kazanan, Mustafa Kemal'in zihniydi.
Onu farklı kılan şey, zaferi kazanması değil; yenilginin kaçınılmaz olduğu bir denklemde sonucu değiştirebilmesiydi.
Dünyanın en güçlü donanmalarına karşı, en yoksul ordulardan biriyle durabilmek…
Bu, askeri bir başarıdan çok daha fazlasıdır. Bu, bir aklın, imkânsızlığı ikna etmesidir.
Sonra…
Bir imparatorluk çöktü.
Herkes enkazdan kaçarken o, enkazın içine yürüdü.
Çünkü Mustafa Kemal, yıkıntıdan korkmazdı. O, yıkıntının içindeki ihtimali görürdü.
Bir ülke haritadan silinmek üzereyken, o henüz kurulmamış bir devletin sınırlarını zihninde çoktan çizmişti.
Samsun'a çıktığında yanında bir ordu yoktu.
Ama ondan daha güçlü bir şey vardı: Karar.
Çünkü Mustafa Kemal'in en büyük silahı top, tüfek ya da asker değildi.
Onun asıl gücü, doğru zamanda doğru kararı verebilme cesaretiydi.
O, tereddüt etmeyen bir zekâydı. Ve tarih, tereddüt edenleri değil; karar alanları hatırlar.
İstiklâl Harbi'nde sadece düşmanla savaşmadı.
Umutsuzlukla savaştı.
İhanetle savaştı.
İçerideki korkaklıkla, dışarıdaki emperyalizmle aynı anda mücadele etti.
Bir milletin en zor anı, düşmanla yüzleştiği an değildir.
Kendi umudunu kaybettiği andır.
Mustafa Kemal, işte o umudu yeniden kurdu.
O yüzden onun mücadelesi askeri olduğu kadar psikolojikti.
İnsanlara önce kazanabileceklerini öğretti. Çünkü biliyordu: İnanç yoksa, zafer sadece bir ihtimaldir.
Ve kazandı.
Ama asıl dehası savaşı kazanmak değildi.
Asıl dehası, savaştan sonra ne yapılacağını bilmesiydi.
Birçok komutan zafer kazanır ama sonrasında kaybeder.
Mustafa Kemal ise savaşı kazandıktan sonra bir ülke kurdu.
Cumhuriyet, onun en büyük askeri zaferidir.
Çünkü bu kez düşman cephede değil, zihniyetteydi.
O, sadece toprakları kurtarmadı.
Zihinleri özgürleştirdi.
Harf devrimi bir alfabe değişimi değildi; karanlıkla bağların koparılmasıydı.
Kadına verilen haklar bir lütuf değil; bir milletin yarısını ayağa kaldırma stratejisiydi.
Laiklik bir tercih değil; devletin aklını koruma refleksiydi.
Mustafa Kemal'in her kararı, bir hamleydi.
Ve her hamle, bir yüzyılı hesaplayarak yapılmıştı.
Onu anlamayanlar, yaptıklarını "reform" diye okur.
Oysa o, bir milletin yazgısını yeniden kurguluyordu.
Çünkü o, günü kurtaran bir lider değildi.
Geleceği inşa eden bir zihindi.
Bugün hâlâ dimdik ayakta olan bu ülke, onun yalnızca kazandığı savaşların değil, önceden gördüğü tehlikelerin eseridir.
O, henüz ortada bir tehdit yokken bile önlem alan bir akıldı.
Bu yüzden Mustafa Kemal'i sadece bir asker olarak anlatmak eksiktir.
O, savaş meydanlarında kazanan bir komutan, masada kazanan bir devlet adamı ve zamanın ötesinde düşünen bir stratejistti.
Ama belki de en önemlisi şuydu:
O, kendisi için hiçbir şey istemedi.
Bir ömrü, bir millete verdi.
Ve bu yüzden o, bir insanın ulaşabileceği en yüksek noktaya ulaştı:
Kendi hayatından daha büyük bir anlamın parçası oldu.
Mustafa Kemal Atatürk…
Bir lider değil yalnızca.
Bir milletin "yeniden var olma kararıdır."
Bu vesileyle Çanakkale Zaferi ve Türk İstiklali'nin asker kahramanı Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK'ü ve silah arkadaşlarını rahmet ve minnetle bir kez daha yad ediyor, aziz hatıraları önünde saygıyla eğiliyorum.
LEYLA YILDIZ ATAHAN