Bir kentin kaderi masallarla değil, rakamlarla yazılır.

Ve Erzurum’un rakamları, ne yazık ki suskun değil; aksine bağıra bağıra konuşuyor.

Yaklaşık 745 bin nüfuslu bu şehirde, ekonomik hayatın omurgasını oluşturan kesim kim?

Üretenler mi?

Hayır.

Emekliler, öğrenciler ve kamu çalışanları.

Yani Erzurum’da ekonomi; alın teriyle değil, maaş bordroları ve harçlıklarla dönüyor.

Türkiye’de kişi başına düşen gelir 13 bin dolar civarındayken, Erzurum’da bu rakam 7–8 bin dolar bandında sıkışıp kalmış durumda. 

Aradaki fark sadece bir istatistik değil; bu fark, sofradaki ekmek, gencin hayali, esnafın siftahı demek.

Üstelik sosyal yardımlardan faydalanan hane oranı Türkiye ortalamasının üzerinde. 

Bu tablo bize acı bir gerçeği gösteriyor:

Erzurum üreterek değil, transferlerle ayakta kalıyor.

Gençlik Gidiyor, Şehir Yaşlanıyor

Resmi rakamlar işsizliği %12–14 gösteriyor.

Ama geniş tanımlı işsizliğe baktığınızda oran %20’nin üzerine çıkıyor.

Asıl alarm veren ise genç işsizliği.

Bazı yıllarda %30’a dayanan bir tablo var karşımızda.

Üniversite bitiyor, diploma alınıyor ve sonra…

Otobüs bileti.

Erzurum, kendi yetiştirdiği gencini tutamayan bir şehir.

İki üniversiteye rağmen, gelecek sunamayan bir şehir.

Bu, sadece ekonomik bir başarısızlık değil; bu, akıl kaybıdır.

Şehir Öğrenciyle Nefes Alıyor

Atatürk Üniversitesi ve Erzurum Teknik Üniversitesi…

Toplamda 60–65 bin öğrenci.

Bu öğrencilerin her biri ayda ortalama 6–7 bin TL harcıyor.

Yıllık toplam katkı: 4–5 milyar TL.

Yani Erzurum esnafı için gerçek şu:

Öğrenci varsa hayat var, yaz geldiyse kepenk yarı kapalı.

Bir şehir düşünün; ekonomisi üniversite tatil takvimine bağlı.

Bu bir kalkınma modeli değil, bu bir ekonomik bağımlılık hikâyesi.

Sanayi Var mı? Var Gibi…

Organize Sanayi Bölgesi var.

Ama içi dolu mu? Hayır.

KOBİ’ler var.

Ama ölçek küçük, etki sınırlı.

İmalat sanayisinin payı Türkiye ortalamasının çok altında.

Yüksek katma değerli üretim?

Neredeyse yok.

Erzurum;

Üreten değil tüketen,

ihraç eden değil iç pazara mahkûm,

büyüyen değil yerinde sayan bir ekonomik yapı sergiliyor.

Turizm: Dağ Var, Şehir Yok

Palandöken…

Türkiye’nin en güçlü kış turizmi markalarından biri.

Ama turist nerede kalıyor?

Dağda.

Şehir merkezine iniyor mu?

Hayır.

Esnaf kazanıyor mu?

Kısıtlı.

Kültür turizmi zayıf, gastronomi hak ettiği yerde değil, gece ekonomisi neredeyse yok.

Sonuç mu?

Erzurum, turist sayısıyla turizm geliri arasındaki farkın en yüksek olduğu şehirlerden biri.

Yani vitrin parlak, kasa boş.

22 Yıllık Siyasi Sadakat, Karşılıksız Bir Destek mi? Evet

Erzurum yaklaşık 22 yıldır aynı siyasi yapıya yüksek oy oranları veriyor.

Peki karşılığında ne alıyor?

Büyük sanayi yatırımları yok.

Lojistik üs yok.

Sürdürülebilir dönüşüm yok.

Teşvikler var ama sonuç yok.

Ajanslar var ama atılım yok.

Bu tablo bize şunu söylüyor:

Siyasi temsil ile ekonomik karşılık arasında derin bir uçurum var.

Sayılar Yalan Söylemi Hayır

Rakamlar açık:

Erzurum üretmiyor,

Erzurum gençlerini tutamıyor,

Erzurum ekonomisini çeşitlendiremiyor,

Erzurum verdiği siyasi desteğin karşılığını alamıyor.

Bu bir coğrafya meselesi değil.

Bu bir kader hiç değil.

Bu tablo;

yanlış tercihler,

eksik vizyon

ve hesap sormayan bir siyasal alışkanlığın sonucudur.

Erzurum’un ihtiyacı yeni bir slogan değil.

Erzurum’un ihtiyacı;

veriye dayalı, üretim odaklı ve cesur bir ekonomik akıldır.

Çünkü artık bu şehir, rakamlarla kaybetmekten yoruldu.

                Leyla Yıldız ATAHAN