Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde yaşanan son emekli maaşları oylaması, yalnızca bir usulsüzlük iddiası ya da teknik bir skandal değildir.

 Bu hadise, iktidarın ahlak anlayışının, siyaset yapma biçiminin ve topluma bakışının kristalize olmuş hâlidir. 

Oylamada bulunmayan bir milletvekili adına sahte oy kullanılması iddiası, Meclis kürsüsünü bir yasama organı olmaktan çıkarıp bir tiyatro sahnesine çevirmiştir. 

Bu sahnede maskeler düşmüş, roller karışmış, vicdan ise çoktan kulisi terk etmiştir.

MHP’li Meclis Başkanvekili Celal Adan’ın AK Parti sıralarına dönerek “sahtekârlar” diye hitap etmesi, aslında bir hakaret değil; durum tespitidir. 

Zira sahtekârlık yalnızca bir oyun pusulasına el uzatmak değildir. 

Sahtekârlık, milyonlarca emeklinin gözünün içine baka baka “bize haklarını helal etsinler” deme cüretini göstermektir.

İşte tam bu noktada sahneye çıkan Özlem Zengin, iktidarın bilinçaltını ele veren o cümleyi kurmuştur:

“Gariban emekliler bize haklarını helal etsin.”

Ne büyük bir rahatlık.

Ne büyük bir kibir.

Ne büyük bir sınıfsal kopuş.

“Gariban” sözcüğü burada bir empati ifadesi değildir. 

Aksine, yukarıdan aşağıya atılmış bir kelimedir. 

İktidar dilinde “gariban”, hak talep edemeyen, ses çıkaramayan, kaderine razı olması beklenen kitle demektir. Yani yönetenler için ideal vatandaştır.

Ama evet, emekliler gariban.

Sayenizde.

Çünkü onların kardeşlerini bir gecede başhekim yapacak siyasi telefonları yok.

Yeğenlerini hâkim-savcı kürsülerine taşıyacak soyadları yok.

Akrabalık ilişkilerini liyakat yerine koyacak parti rozetleri yok.

Onlar, torpilin CV sayıldığı bu düzende yalnızca çalıştılar.

Vergi verdiler.

Prim yatırdılar.

Devlete güvendiler.

Ve şimdi “haklarını helal etsinler” denilerek geçiştiriliyorlar.

Sosyolojik açıdan baktığımızda burada derin bir sınıf körlüğü var. 

İktidar elitleri için hayat; atanmış akrabalar, garanti maaşlar, korumalı makam araçları ve dokunulmaz konfor alanlarıdır. 

Emekli içinse hayat; aynı ayakkabıyı üç yıl giymek, aynı kabanı beş kış sırtından indirmemek, pazarda etin önünden sessizce geçmektir. 

Kurban Bayramı’nda bile et göremeyen bir emekliye “gariban” demek, bir tespit değil, bir itiraftır:

Gelir dağılımını adaletsiz hale getirdik ve bununla barışığız.

Türkiye’de gelir adaletsizliği artık istatistiksel bir veri değil, günlük bir travmadır. 

En altta sabit gelirliler ezilirken, en üstte siyasal sadakatle zenginleşen yeni bir sınıf yaratılmıştır.

 Bu sınıf ne üretir, ne risk alır; sadece “yakın”dır. Yakın olduğu sürece de dokunulmazdır.

Özlem Zengin’in sözleri işte bu yüzden tepki çekmiştir. 

Çünkü o cümlede ne mahcubiyet vardır ne sorumluluk. 

Aksine, “biz buyuz” diyen bir pervasızlık vardır. 

Emekliyi aşağılayan şey yalnızca maaşı değil; onunla kurulan bu dildir.

Siyaset, toplumla kurulan ahlaki bir sözleşmedir. 

O sözleşme bozulduğunda geriye yalnızca sandık değil, bir vicdan enkazı kalır.

 Bugün emeklilere “gariban” diyenler, yarın aynı kelimeyi başka kitleler için de kullanmaktan çekinmeyecektir. 

Çünkü mesele ekonomi değil; mesele zihniyettir.

Ve o zihniyet şunu açıkça söylemektedir:

Yakınımız değilsen, garibansın.

Garibansan, susacaksın.

Susarsan, her şeye razı olacaksın.

Unutma Özlem Zengin, hayat bizlere en büyük itirazların hep “gariban” denilenlerin içinden çıktığını gösterdi.

Ve o gün geldiğinde, sen helallik isteyecek bir yüz bulabilir misin bilmiyorum .

                                                 Leyla Yıldız ATAHAN